“Cebir, tehdit, hile veya iradeyi etkileyen başka bir neden olmaksızın 16.11.2016 tarihine kadar işlenen cinsel istismar suçunda, mağdurla failin evlenmesi durumunda, Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (meşhur(!)) 231 inci maddesindeki koşullara bakılmaksızın hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, hüküm verilmiş ise cezanın infazının ertelenmesine karar verilir. Zamanaşımı süresi içinde evliliğin, failin kusuruyla sona ermesi halinde fail hakkındaki hüküm açıklanır veya cezanın infazına devam olunur. Bu fıkra uyarınca fail hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına veya cezanın infazının ertelenmesine karar verilmesi durumunda, suça azmettiren veya işlenişine yardım edenler hakkında kamu davasının düşmesine veya infazın ortadan kaldırılmasına karar verilir.” şeklinde idi. 

Ne oldu? Teklif geri çekildi. Ne oldu? Konu kapandı? Ve ne olacak? Partiler anlaşırsa konu tekrar gündeme gelecek mi? Ve daha birçok soru…  

Takip etmekte zorlandığım hızlı ülke gündeminde her gün yeni bir güne uyanırken biraz daha uyutulmuyor muyuz acaba? Her bu soruyu kendime sorduğum an İranlı gazeteci yazar Bahman Nirumand’ın “Hür Dünyanın Diktatörlüğü” kitabından cümleler geliyor aklıma.    Tüm bunlar “Gelip geçici bir fırtına…” mı gerçekten de.

 Toplumda gerçekten bir mağduriyet var mı, tabiki var. Ancak; önergeyi sunanların aklındaki mağduriyet neydi? Burada çok ciddi bir ayrıma varmak gerekiyor kanımca.
Sonuç olarak yine bir fırtına geldi geçti üzerimizden. Tasarıda ne “failin” tanımı yeterince yapılmıştı, ne de “kamu vicdanı” yeterince rahatlatılmıştı. Mağdur ise “mağdur” kalmaya devam edecekti. Baskı ile erken yaşta evlenecekti, buna azmettiren ve yardım edenler de mükafatını alacaktı. Kaldı ki; cebir, tehdit ve iradeyi etkileyen hususlar çok hassastı, acaba bu hususlar nasıl tespit edilecekti, küçük yaştaki bir kız çocuğunun “kendi iradesi” bu fırtınaya yenik düşmeyecek miydi?
Biz bu fırtınalarla boğuşaduralım, her esintide sersemleşen aklımıza mukayyet olalım da, artık bu SON olsun.

Av. Deniz ARIKAN ÖCAL